Een maand geleden besloot ik over te stappen van KPN naar Odido. Een maand geleden heb ik ook een afspraak gemaakt voor de glasvezelmonteur. Voor vandaag, 9 april. Een afspraak waarvan ik een maand geleden ook een e-mail ter bevestiging ontving.

Vandaag moest ik in Assen zijn. Assen zelf vind ik best nog wel een aardige stad om doorheen te banjeren. Toch word ik als ik aan Assen denk ook altijd bekropen door een 'in the middle of nowhere'-gedachte. De gedachte dat mensen op een soort van eiland op het vasteland wonen.

Vandaag leek wel een dag van knipoogjes. Knipoogjes om mij stil te laten staan bij waar ik mee bezig ben en na te denken over waar ik mee bezig wil zijn.

Het begon 1) met muziek die Youtube mij min of meer willekeurig voorschotelde, gevolgd door 2) een alinea met tekst die ik ergens las en tot slot 3) een spreuk van Loesje die ik tegenkwam terwijl ik aan het zoeken was.

Vandaag ontving ik in mijn mailbox de wekelijkse mail van Mark Tuitert, met dit keer als onderwerp "Van 'ik weet het' naar 'ik wil leren'". Over wat de remmende werking kan zijn van horen, tegen jezelf zeggen of bij jezelf denken dat je geweldig bent. Over dat kinderen die geprezen worden voor hun intelligentie minder gemotiveerd raakten.

Vandaag ontving ik een uitnodiging voor een webinar over hoe AI kan helpen tegen eenzaamheid. Afgelopen week had ik daar ook al een artikel over gelezen en het onderwerp spreekt mij aan. Niet omdat ik mij eenzaam voel, wel om hoe dat in de praktijk dan gaat. Je hele ziel en zaligheid gaan delen met iets waarvan je weet dat het alles wat je deelt opslaat en kan hergebruiken.

Hoeveel ouders zouden een kind hebben waarvoor ze geen handleiding nodig hebben? En de vraag hoeveel kinderen een ouder hebben waarvoor ze geen handleiding nodig hebben sla ik deze keer veiligheidshalve even over. Het zijn bij mij in ieder geval dynamische handleidingen: er komt voortdurend weer een nieuwe regel, alinea, pagina of soms zelfs hoofdstuk bij. En heel af en toe verdwijnt er ook wat.

In mijn rol als vrijwilliger in het webteam van Mensa Nederland was ik woensdag, samen met een andere vrijwilliger, in gesprek met een medewerker van een potentiële leverancier van (een deel van) het door ons gewenste toekomstige digitale hart van onze vereniging. Die medewerker en ik houden ons allebei al jaren bezig met Drupal en uiteraard hebben we daar een tijdje over gesproken. Hij heeft vooral kennis en ervaring op het technische vlak.

Het was in Gouda waar ik stond te wachten op de trein naar Zwolle. Op het perron stonden twee vrienden te praten over het schrijven van een scriptie, omringd door de lucht van een drank die mij sterk aan Red Bull deed denken, gebotteld in een fles die mij deed vermoeden dat het om een goedkoop surrogaat ging. Ik ging een paar meter verderop staan, zodat ik bevrijd was van een lucht waar ik vaak wat misselijk van word.

Met AI heb ik maandenlang regelmatig wat gespeeld om antwoord op vragen te krijgen of om afbeeldingen te genereren die ik op internet nergens kon vinden, en verder dan dat was ik niet gegaan.

We zijn al jaren toe aan een betere website voor onze leden. De blijheid met wat onze ledensite wel bood bleef onverminderd aanwezig, alleen nam de onvrede geleidelijk aan toe. Het aantal wensen en suggesties dat werd ontvangen nam in eerste instantie toe, later werd het minder. Niet omdat er geen wensen meer waren, wel omdat veel wensen noodgedwongen op de plank bleven liggen.