Vele spinsels die in mijn hoofd spelen
En geen ervan wil ik hier nu delen
Mijn gedachten dwalen zonder doel
Als een nomade zonder richtingsgevoel

Geen woorden om een zin mee te maken
Laat staan een gevoelige snaar mee te raken
Elke tekst vervaagt meteen
Alsof deze nooit geschreven scheen

De afgelopen dagen heb ik geëxperimenteerd met het bouwen van een Drupal website op mijn eigen computer. Daar was ik jaren geleden al mee begonnen. Waarschijnlijk ben ik ooit begonnen met systemen als wamp en xampp, later heb ik heel even Aquia Dev Desktop gebruikt om vervolgens lange tijd Virtualbox te gebruiken. Een leuke en leerzame tijd.

Al sinds zaterdag wilde ik een carrousel maken voor LinkedIn. Die dag had ik de benodigde schermprints wel beschikbaar, maar lukte het niet meer om die daarmee afbeeldingen voor de carrousel samen te stellen.

Zoals ik gisteren schreef ben ik vandaag aan de slag gegaan met een carrousel maken voor een LinkedInpost. Ik had de nodige afbeeldingen verzameld en hoefde die 'alleen maar' te groeperen, op volgorde te zetten, uit te snijden en samen te voegen. Om de uiteindelijke afbeeldingen om te zetten naar een pdf. Althans, zo heb ik het begrepen dat ik het het beste kan aanpakken.

Vandaag had ik mij voorgenomen om te gaan experimenteren met de carrousel van LinkedIn. Het stappenplan had ik tevoren goed voorbereid en per stap had ik ook uitgewerkt wat ik moest doen. Ik wilde software verwijderen, instellingen aanpassen en dan van begin af aan alles weer instellen en installeren, en daar tegelijkertijd schermvideo's en schermprints van maken.

Lezen, instructies volgen, installeren, uitproberen, foutmelding, verwijderen, zoeken op internet, lezen, instructies volgen...

En toen opeens was het 'Oeps, ik wil nog een blog schrijven voor vandaag'. Ja, dat wil ik, omdat ik mij daaraan gecommitteerd heb. En dus is dit bericht er vooral om de keten in stand te houden. Om aan mijn zichtbaarheid te blijven werken.

Het waren van die dagen dat de zon zich vol enthousiasme door de kieren tussen gordijn en plafond wurmde waarop ik opeens naast mij hoorde 'Ik wil naar het strand. Moet jij per se nog eten? Is het goed als je een banaan meeneemt?'. Terwijl ik de vraag nog tot mij door moest laten stond zij bij wijze van spreken al klaar om te vertrekken.

Vanmorgen keek ik nog tevreden naar mijn planning. Ik zag de dag wel zitten. Blokken van zo'n 50 minuten werken met tussendoor pauze's van pakweg 10 minuten. En rond lunchtijd en avondeten een pauze van een uur. Deze avond was er ook weer focustijd van 20 tot 22 uur en dat moment koester ik best wel. Zoals ik al eerder schreef ervaar ik dat als een fijne afsluiting van de avond.

Wat vind jij van gesloten vragen?

Ik mag graag sport kijken, en in tegenstelling tot zo'n vijf jaar geleden ga ik er zelden meer echt voor zitten. De ene keer ga ik onderhand de was vouwen, de andere keer ga ik weliswaar op de bank zitten, maar pak ik er ook een puzzelboek bij. Aan het geluid hoor ik wel of er iets opwindends gebeurt en op zo'n moment ga ik dan wel vol aandacht kijken wat het dan zo opwindend maakt.