Al decennia lang staat ook bij mij op de wensenlijst dat ik een boek wil schrijven. Al vele malen ben ik begonnen aan wat in mijn gedachten een pil van een bestseller moest worden, en na 18 pagina's in Word had ik in pakweg zes hoofdstukken mijn verhaal wel gedaan. Nou ja, verhaal. Het was meer een opsomming van gedachtespinsels en/of feiten, afhankelijk van wat op dat moment het onderwerp van mijn boek zou worden.

Heb je zin om volgende week dinsdag te komen eten? Een vraag vorige week van mijn jongste dochter. En heb je dan zin in broccolitaart? Ik pas mijn agenda iets aan en antwoord 'ja' op beide vragen.

Het liefste zou ik alles wat ik aan kennis op kan doen willen weten. Zou ik alles wat een mens kan ook willen kunnen. Voor zover dat binnen de grenzen van het betamelijke valt. En hoewel mijn hersencapaciteit deels niet volledig benut schijnt te worden, is het een illusie dat het ooit zover zal komen. En dus moet ik keuzes maken.

Vandaag was voor mij een dag van opruimen. Dat het vandaag ook de laatste dag van de voorjaarsvakantie was vormde een mooie symboliek daarbij. De afgelopen dagen was het op mijn bureau een behoorlijke rommel met twee computers, waarbij onderdelen van de een overgezet moesten worden in de ander en waarbij instellingen handmatig overgenomen moesten worden. Dat is nu klaar. De oude computer is afgedankt en mijn bureau heb ik meteen opgeruimd.

Vandaag was een dag van pieken en dalen. Het ene moment verliepen dingen heerlijk soepel, het andere moment zorgden ogenschijnlijk kleine gebeurtenissen voor tegenslag. Ik heb mijn best gedaan om met die tegenslagen om te gaan in de vorm van dankbaar zijn voor weer een ervaring erbij, en dat lukte op het laatst niet meer. Toen heb ik toegelaten dat ik er ook de pest over in mocht hebben.

Vandaag had ik mij onbewust een uitdagende coördinatie oefening gegeven. En in alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ik mijzelf na een hele dag bezig te zijn geweest net aan een 6,5 geef. En terwijl ik dit typ en met de muis iets wil aanklikken, ga ik de mist in. Misschien dan toch een 6,4.

Stappen zetten, nadenken, hard werken, motivatie, discipline, gewoontes, het is waar het in deze tijd allemaal om lijkt te gaan.

...want ik kan dat niet zo goed. Meestal trekt hij zelf zijn plan en heeft hij mijn bemoeienis zeker niet nodig, en als het op zijn fijne motoriek aankomt - een gevolg van zijn dyspraxie - draagt mijn zoon graag dingen aan mij over. Niet dat hij dingen absoluut niet wil, nee, maar hij ervaart het als dat hij overlast veroorzaakt als hij bijvoorbeeld iets omgooit. Als gevolg van die dyspraxie.

Het is onzinnig om alle rozen te haten,
enkel omdat je door de doorn van één roos bent gekrast

Het is absurd om al jouw dromen te laten varen,
enkel omdat slecht één ervan niet is uitgekomen

Het is dwaas om alle pogingen op te geven,
enkel omdat één daarvan is mislukt.

Het is niet wijs om al jouw vrienden te veroordelen,
enkel omdat één van hen jou heeft verraden

Mijn eerste serieuze kennismaking met de wereld van de automatisering was in 1980. Toen ik op de middelbare school het vak wiskunde II had en we een opdracht met een schrijfterminal gingen doen.