Wanneer iemand 'Nee' tegen mij zegt
Is dat geen 'Nee' tegen mij als mens
Het is een 'Nee' tegen wat ik op dat moment doe of wens

Wanneer iemand 'Nee' tegen mij zegt
Is er geen taboe op pijn
Het is oké als ik die voel en er ook laat zijn

Wanneer er geen 'Nee' komt, enkel doodse stilte
En ik zie, hoor, bereik die ander niet
Dan bekruipt mij ongemerkt een gevoel van verdriet

Het is weer gelukt. Het is weer gebeurd. Een groot glas (350ml) cola gisteren in de middag en een groot glas cola gisteren bij het avondeten. Daarmee moest ik het doen. Of cola bij mij als een placebo werkt of dat er daadwerkelijk iets gebeurt is ondergeschikt aan het resultaat: vandaag voelde ik mij geen moment meer misselijk.

Het is nu een paar weken terug dat ik in een verloren moment de app van Albert Heijn wat verder aan het ontdekken was en op het onderdeel 'Leefstijl' stuitte. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. En vooral ook was de stille hoop ontstaan dat ik, door van alles en nog wat in te vullen, wat gerichtere en gezondere persoonlijke bonusaanbiedingen zou gaan krijgen. Ik opende de vragenlijsten en heb deze naar alle eerlijkheid ingevuld.

Een maand of twee geleden heb ik mij aangesloten bij een of andere organisatie waarbij je zelf activiteiten kunt organiseren en daar aangesloten leden voor kunt uitnodigen. Tot nu toe ben ik vooral, en dat is een eufemisme, waarnemend lid. De enige activiteit tot nu toe die mij echt aansprak was in een mum van tijd volgeboekt.

Ooit was er een tijd dat ik het abonnement voor mijn mobiele telefoon en die voor de internetaansluiting thuis bij verschillende providers had. Totdat de grote telecombedrijven ontdekten dat klantenbinding nog beter werkte met combinatiekortingen. Nam je het ene product af? Dan kreeg je korting wanneer je ook het andere product af ging nemen. Er was weinig rekenwerk voor nodig om te bepalen dat dat in mijn geval voordelig was.

De griep heeft niet echt toegeslagen bij mij, en dat wil ik graag zo houden. Aan de andere kant gaat het heel vaak op deze manier: het ziek worden zet niet echt door en het gaat ook niet echt weg, het blijft wat sluimeren.

Er zijn van die momenten dat ik een naam hoor van iemand, een naam die waarschijnlijk niet in mijn actuele top 100 van bekende mensen voor zou zijn gekomen, en toch een naam die op het moment van horen een veelheid aan herinneringen oproept. Vandaag was er zo'n moment toen ik hoorde dat Ron Brandsteder was overleden.

Eind vorig jaar nam ik mij voor om voor mijzelf een soort van dagboek bij te houden. Om dagelijks bij te houden wat ik voor die dag gepland had om te doen en wat ik in werkelijkheid had gedaan. Ik kwam op het idee toen ik ergens de term 'Akrasia' las, hetgeen zoveel betekent als 'Iets tegen beter weten in doen'.

Het is soms best wel pijnlijk wanneer je tot de conclusie komt dat dingen niet meer zo goed werken als enkele jaren geleden. De signalen waren er al een tijd, en daar heb ik een tijd lang mee geleefd zonder mij daar verder al te veel mee bezig te houden.

Van de week had ik mij aangemeld voor een webinar van Hugo Bakker over zichtbaarheid. Zelf heb ik mij begin dit jaar gecommitteerd aan dagelijks een blog schrijven, dat ook te posten op LinkedIn, om van het dagelijks schrijven een gewoonte te maken. Om te ontdekken waar voor mij de meeste tijd in gaat zitten, waar ik mijzelf in kan verbeteren en zeker ook om mij straks meer gericht op mijn doelgroep te kunnen richten.