Dikke stroop

Vandaag is het gewone leven weer begonnen. Aan de slag, werken aan wat ik dit jaar wil realiseren. En de eerste twee weken heb ik uitgetrokken om schoon schip te maken, te reflecteren, te verbeteren op basis van wat ik vorig jaar heb geleerd.

De lijst met met punt die ik weg wil werken en aan wil pakken is inmiddels aardig gegroeid. En het is een kwestie van gewoon beginnen en van begin tot eind verder blijven werken. Ook al besef ik dat het eind nooit bereikt zal worden, want er komt altijd wel weer wat nieuws bij.

Mijn eerste afspraak van vandaag was om 8:15, en vlak voor mijn vertrek werd ik gebeld. De afspraak moest verzet worden. Dat kwam mij goed uit, dan kon ik meteen wat meer van mijn lijstje wegwerken.

Tja, keep on dreaming. Want nog geen half uur later kwam er alweer iets nieuws tussendoor zeilen. Niet ingewikkeld, en het liep niet zo soepel als ik had verwacht en gewenst. Eigenlijk ging het als dikke stroop. En dat was een beetje de rode draad van vandaag.

Stap voor stap pakte ik punten op van mijn lijstje. En steevast kostte het meer tijd dan er normaal gesproken voor staat. Soms omdat ik mij vergiste en werk opnieuw moest doen, vaker omdat er onverwacht iets mis ging en minsten zo vaak omdat ik dan onverwacht ook iets moest herstellen. En ook heel even omdat ik mij liet afleiden door berichten die binnenkwamen. Van een van mijn kinderen, dus ik vergeef dat mijzelf. Dat is het nadeel van dit winterse weer: ik wilde bereikbaar blijven voor het geval een van mijn andere kinderen zou stranden. En tja, dan komen berichten van anderen er ook doorheen.

Het weer hield mij bezig. Ik ging alvast zoeken naar alternatieven voor het geval ik deze week niet met de trein kan reizen zoals ik dat wil. Maar omdat ik niet de enige was, kostte het erg veel tijd voordat ik respons kreeg. Het ging vandaag allemaal als dikke stroop.